சலுகை

https://twitter.com/Koothaadi/status/563979307324669954

https://twitter.com/lakschumi/status/564172264070189056

இந்த குறிப்பிட்ட ட்வீட் பற்றி நேற்று @shilphacharles ஓடு கடும் சண்டை. அவளது பாயிண்ட் 'இந்தச் சமூகம் இப்படி பெண்களை வைத்திருக்கிறது'
மிக validஆன பாயிண்ட். 70களில். இப்போதும் கூட படிக்க இயலாத கைக்குள்ளேயே வாழும் பெண்களுக்கு.

ஊருக்கு உபதேசம் செய்வதும், சொந்த வாழ்க்கையில் மண்ணாந்தையாய் வாழ்வதும் நம் கலாச்சாரம். இங்கே எத்தனை பேர் நியூமராலஜி லூசுத்தனம் என தெரிந்து தன் பிள்ளைகளுக்கு நியூமராலஜி படி பெயர் சூட்டி இருப்பார்கள்?

இந்த சின்ன ட்விட்டர் ஸ்பேசை sample space ஆக வைத்து பாருங்கள். 10% வருமான வரி வரம்புக்குள் வரும் திருமணமாகாத பெண்களை typical நம் சமூக பெண்கள் எனக்கொள்வோம். இதில் எத்தனை பேர் நான் சொன்ன மாப்பிள்ளைகளை திருமணசந்தையில் பெற்றோர் வாங்கித்தர காத்திருக்கிறார்கள்?

திருமணமான எத்தனை பெண்கள் சந்தைக்கு போகாமல் தானாய் தன் கணவனை தேர்ந்தெடுத்தார்கள்? இவர்களெல்லாம் இந்த சமூகம் தரும் அடையாளத்தை, சலுகைகளை, பாதுகாப்பை வாங்கிக்கொண்டு அடமானமாய் தன் உரிமைகளை வைக்கிறார்கள். Emotional blackmail, caste, relatives - and related perks இதையெல்லாம் பெற்றுக்கொண்டு உரிமை அடகு வைக்கும் போது அதற்கெதிராய் பேச மட்டும் செய்தால் அது அயோக்கியத்தனமில்லையா?

ஆண்கள் - ? அவர்கள் சதவீத அளவில் கொஞ்சம் மேல். சந்தைக்கு போகாமலிருப்பவர்கள், பெண்களைவிட சற்றே அதிகம். ஆனால் மீதமிருப்பவர்கள் - சந்தைக்காரர்களுக்கு அதோடு ஜாதிப்பற்றும், ஆணாதிக்கமும் இருக்கும். - சந்தைக்கு செல்லும் பெண்டிருக்கு இதுகள் தான் வாய்க்கும். and they deserve it.

பாமக - விசி - திராவிடம் - ஜாதி - கலப்பு மணம் - எதிர்காலம் : மற்றுமொரு பக்கம் 8 :

** தலைப்பை போலவே கட்டுரை முழுக்க என் புரிதலில் அடிப்படையிலான அவதானிப்புகளால் ஆனாது. ஜாதிய வரலாற்றை, அடக்குமுறையை ஒரே கட்டுரையில் சொல்லி விட முடியாதது போல, எதிர்காலத்தையும் ஒரே கட்டுரையில் அடக்கி விட முடியாது. இக்கட்டுரை நீண்ட ஒரு விவாதத்திற்கு அடிகோலும்.

** இதற்கு முன் ஆழி செந்தில் நாதன் அவர்கள் எழுதிய இது தொடர்பான கட்டுரையை படித்தேன். அதில் அவர் சொன்ன விஷயங்களை எழுத வேண்டும் என் நினைத்திருந்தேன். அவற்றை தவிர்க்கிறேன்.

** இது வெறும் திவ்யா- இளவரசன் விவகாரம் வாயிலாக ஜாதிய அமைப்பை, வரும்காலத்தை ஆராய்வதல்ல. அதனால் தான் இவ்விகாரத்தின் சூடு அடங்கி எழுதுகிறேன்.

1. காதல் மட்டுமே ஜாதியை ஒழிக்கும் என நான் முற்றாக நம்பியது கிடையாது. ஜாதிக்கு எதிரான சமூக, அரசியல்  நிலைப்பாடு தான் அதை ஒழிக்கும் என்றே நம்பி வந்திருக்கிறேன்.

2. தமிழகம் முழுவதும் ஜாதி ரீதியான விவகாரங்களை ஆராய்ந்தால், ஒவ்வொரு இடத்திலும் ஒவ்வொரு மாதிரியான அனுபவம் கிடைக்கும். அவற்றும் இருக்கும் பொதுத்தன்மையை மட்டும் பார்ப்போம்.

3. திராவிட இயக்கம் இப்போது முற்றாக தோய்ந்து விட்டது. திமுக கட்சியான பிறகு செய்ய வேண்டிய சமரசங்களில் முக்கியமானதாக பகுத்தறிவு மாறிப்போனது. அனைத்து ஜாதி அர்ச்சகர், தமிழ் பூசைகள் எல்லாம் நல்ல திட்டங்கள் தாம் பெயரளவில். ஜாதி ஒழிப்பென்ற அளவில் அவர்களால் எதையும் செய்ய முடியவில்லை. அடிப்படை காரணம் முக்கியமானது. எல்லா ஊர்களிலும் ஜாதியின் அடிப்படையில் தான் சீட் ஒதுக்க வேண்டி உள்ளது. உள்ளாட்ச்சி, சட்டமன்றம், பாராலுமன்றம் என எதுவும் இதுக்கு விதிவிலக்க. இங்கே Mutual dependency வருகிறது. ஜாதிக்காரனுக்கு சீட்டு குடுத்தா தான் ஜெயிப்பான், ஜெயிச்சா தான் பவர், பவர் இருந்தா தான் எதையுமே செய்ய முடியும்..ஆனா ஜாதிக்காரன் எப்படி ஜாதிய ஒழிக்க விடுவான்??

4. மேற்கண்ட பாயிண்ட்டால் எந்த கட்சியும் ஜாதியை ஒழிக்க முன்வராது. புதிய அரசியல் கட்சி ஆகாது. நாம் சிறுபான்மையினர் ஐயா.

5. அந்தப்பக்கம் என்ன நடக்கிறது? பாமக மட்டுமல்ல, அனைத்து சமுதாய பேரியக்கம் என்ற பெயரில் ஒன்று சேர்ந்த எல்லோருமே கேவலமான நோக்கம் உடையவர்கள். இது தலித் - தலித்தல்லாதோர் என்ற பிரிவு ஏற்படுத்த முனைப்புடன் செய்யப்பட்டது. இதில் வட நாட்டு ஹிந்து முஸ்லீம் கலவரம் தூண்டப்பட்ட அதே பார்முலா இருக்கலாம். If you know what I mean...

6. இப்போது Exogamy, மூலம் ஜாதியை உடைத்தல் தான் வரும்காலத்தில் சரியாக வரும் என எண்ணத்தோன்றுகிறது.

7. ஒரு பக்கம் சிறுவர்கள் முதற்கொண்டு எல்லோருக்கும் ஜாதி வெறி ஊட்டுகிறார்கள், பல்வேறு வழிகளில். நண்பர் ஒருவர் 2 வயது குழந்தை படம் போட்டு ஏதோ புஜ்ஜிமா **வை (ஜாதிப்பெயர்)  என பேனர் பார்த்ததாக சொன்னார்.. :-(

8.  ஜாதி ரீதியான மூளை சலவை Castration போன்றது. இவர்கள் காதலிக்க மாட்டார்கள் அல்லது சொந்த ஜாதி பெண்களை காதலிப்பார்கள்.

10. ஆனால், பெண்ணை வெறும் சதையாக பார்க்கும் மனோபாவம் தான் இவர்களுக்கிருக்கும் என்பதால், இப்படி ஜாதிக்குள் இறுகும் சமூகத்தை சேர்ந்த பெண்கள் மிகவும் துன்பமான வாழ்க்கையிலேயே உழலுவார்கள்.

11. எதிர்காலத்தில் காதல் - கலப்பு மணத்திற்கு பாதுகாப்பு  கொடுக்கும் வலுவான இயக்கம் வேஆண்டும். ஒரு காலத்தில் திகவில் எல்லோரும் சொந்தம் போல பழகினார்கள். இப்போது திக அல்லாத, பகுத்தறிவை தாண்டி - சுதந்திரம் - காதல் என்ற வெளிப்பார்வையில் ஒரு புது அமைப்பு தேவை. இந்த அமைப்பு நண்பர்களாகவும், உறவாகவும், பாதுகாப்பாகவும் செயல்பட வேண்டும்.

12. எல்லோரும் சமூகத்தை திருத்தி விட கிளம்ப முடியாது. ஆனால், Doing your bit is enough. ஒரு ஜாதி வெறி பிடித்த எச்சில்கலை நாய்க்கு இருக்கும் அதே கர்வம் நமக்கும் இருக்க வேண்டும்.

13. மீண்டும் அந்தப்பக்கம். குழந்தைகள் முதல் வளர்க்கப்படும் ஜாதிபற்று, வெறும் ஜாதிக்காரர்கள் மட்டும் கலந்து கொள்ளும் விழாக்கள் அமைத்து அதில் பேசி வெறியாக்கப்படுகிறது. வெள்ளை சட்டை, பந்தா, இத்தியாதிகள்.  15 வயது வரை இப்படி வளர்ந்த ஒருவனை எப்படி திருத்துவது??

14. வரும்காலத்தில் திருமணம் தாண்டி, நட்பு, உறவு என எல்லாமே ஜாதிக்காரன் தான் என ஆக்க ஒவ்வொரு ஜாதிக்கூட்டமும் முயன்று வருகிறது. இதன் வருங்காலம் மிக மோசமாய் இருக்கும்.

15. அரசியல் ரீதியில் ஒன்றூம் செய்ய முடியாது, எல்லா ஜாதி தலைவர்களையும் திருத்துவதோ, நாடு கடத்துவதோ சினிமாவில் முடியலாம், நிஜத்தில் ம்ஹூம். இப்போது ஒரே வழி காதல், நட்பு உறவில் ஜாதியை ஒழிக்கணும். அதற்கு காதல் மணம் புரிந்தவர்கள் தங்கள் பிள்ளைக்கு NO CASTE போட முன் வரணும் அவர்கள் பொருளாதாரம் அதற்கு இடம் தரணும் அல்லது அதற்கேற்ற ஒரு ரிசர்வேஷன் வரணும்.

16. இப்போது காதலிச்சா வெட்டுவாங்கன்னு பயம் இருக்கு. அந்த பயம் அகலணும். சட்டம் மூலமா ;-) ஒரு பயம் காதல பிரிக்க நெனைக்கற  ஜாதி கும்பலுக்கு வரணும்., காதலிக்கறவங்களுக்கு ஒரு பாதுகாப்புணர்வு வரணும்.

17. Emotional blackmails can be tackled with emotional blackmails again and if not can be ignored.

பல அவதானிப்புகள் சிதறி இருக்கலாம். மன்னிக்கவும்.

படம் : சிறு வயதில் சாதி உணர்வு :-(

ரஜினி : மற்றுமொரு பக்கம் - 7

            வசூல் மன்னன் - சூப்பர் ஸ்டார் - அமிதாப் போன்ற பாலிவுட் நடிகர்களெல்லாம் அப்பாவாக நடிக்கப்போன பின்னரும், தனக்கு மகளாய் நடித்த நடிகைகள் தனக்கு அம்மாவை நடிக்க இன்றும் யூத்தாக நடித்துக்கொண்டிருப்பவர் - தமிழகத்தின் அப்பழுக்கற்ற ஹீரோ என்ற பிம்பம் உடையவர் - வாய்ஸ் உடையவர் - பல்வேறு நாடுகளில் ரசிகர்களைக் கொண்ட - அனைத்து சென்டர்களிலும் ரசிகர்களை கொண்ட நடிகர் - அதற்கும் மேலானவர் - ஆதர்சம் - ரஜினிக்குண்டான பிம்பம் பிரம்மாண்டமானது.

             ரஜினி எப்படி இந்த இடத்தை பிடித்தார்.  எண்பதுகளில் ரஜினி படம் வந்து தான் ரஜினிப்படத்தை தியேட்டரை விட்டு தூக்கும் என்ற நிலை இருந்தது. ஆனால் எல்லாமே சூப்பர் ஹிட் என சொல்லிவிட முடியாமல் இருந்தது. 1980ஐ எடுத்துக்கொள்வோம். 79இல் வந்த அன்னை ஓர் ஆலயம் சூப்பர் ஹிட். 1980இன் ஆரம்பத்தில் வந்த பில்லா ப்ளாக்பஸ்டர், ஆனால் அதை தொடர்ந்த காலி, நான் போட்ட சவால், எல்லாம் உன் கைராசி எல்லாம் வந்த வேகத்தில் சுருங்கின, மீண்டும் பொல்லாதவன் ஹிட், முரட்டுக்காளை ஹிட். இங்கே ப்ளாப் ஆன படங்களை மக்கள் நினைவே வைத்துக்கொள்ளவில்லை என்பது தான் உண்மை.

        ஒரு வருடத்திற்கு ரஜினி நாலு ஹிட் கொடுக்கிறார் என்பதே பேச்சு, அவர் எத்தனை நடித்தால் என்ன? ரஜினி மிக வேகமாக பி,சி சென்ட்டர்களின் ஆதர்ச நாயகனாக வளர்ந்து நின்றார். ஏ க்ளாஸ் ரசிகர்கள் அவர் படத்தை இப்போது ரசிக்கத்துவங்கி இருந்தனர். தளபதிக்கு பிறகு ரஜினி க்ராபில் ஏற்றம் தான். இப்போது தான் ரஜினியின் படங்களில் ஒரு சின்ன மாற்றம் வருகிறது. தளபதி, ராபின் ஹுட், உழைப்பாளி என ரஜினி ஏற்று நடித்த பல வேடங்கள் ஏழை வேஷம். தங்களுள் ஒருவராக ரஜினியை கொண்டாட வைத்தது இது தான். நம் மக்கள் சினிமா முட்டாள்கள் இதற்கு வகைதொகையே கிடையாது. எம்.ஜி.ஆர் சாக மாட்டான் என நம்புபவனுக்கும், ரஜினி வாய்ஸ் சரியாய் இருக்கும் என எண்ணுபவனுக்கும், விஜயால் நாடாள முடியும் என நம்புபவனுக்கும் பெரிய வித்தியாசம் ஏதுமில்லை.

             எங்கே விட்டேன், ம்ம்... பாஷா, பாஷாவிற்கு பிறகான படங்களில் ரஜினி பணக்காரனாக நடிக்க ஆரம்பித்தார்.  ஏழைகளால், கூட இருக்கும் துரோகிகளால் (இவர்கள் ஏழையாக அண்டிப்பிழைப்பவர்களாக இருப்பார்கள்) வஞ்சிக்கப்படும் ஹீரோ. முத்து படத்தில் பணக்காரராக இருந்தும் வேலைக்காரனாக, அருணாசலத்திலும் அப்படியே, படையப்பாவிலும் தன் சொத்து மணிவண்ணனால் ஏய்க்கப்படும்.

         ரஜினிக்கு ஏற்கனவே ஒரு இமேஜ் உண்டு. அவரது கேரக்டர்கள் பல நேரம் திருநீறு பூசிக்கொண்டிருக்கும் (பக்தியாம்), பெற்றவர்களுக்கு மரியாதை கொடுக்கும், அநியாயம் என பொதுபுத்தியில் அமையப்பெற்றிருக்கும் எதையாவது கண்டால் பொங்கும், மற்றபடி பொதுபுத்தியை அப்படியே பின்பற்றும். படையப்பாவில் பாம்பை காப்பாற்றும், சாமி கும்பிடும், திமிர் பிடித்த பெண்ணை விரும்பாத, அம்மா சொன்னால் அதை செய்யும் பையன் (உஷ்ஷ்.... இதெல்லாம்).  பொதுபுத்தியில் நல்ல பையன் என இப்படிப்பட்ட பையங்களைத்தான் சொல்வார்கள்.

        என்பதுகளில் ரஜினியின் ரசிகனாய் இருந்தவர்கள் இப்போது தங்கள் மகன்கள் ரஜினியின் ரசிகனாய் இருப்பதற்கு தடையேதும் நிச்சயம் சொல்லமாட்டார்கள். ஏனென்றால் ரஜினி தான் Controversialஆக ஒன்றுமே சொல்லவில்லையே, அரைத்த மாவையே தானே அரைத்துக்கொண்டிருக்கிறார். ஏற்கனவே இந்தச் சமூகம் எப்படி உள்ளதோ ஆணாதிக்கம் (பொம்பள பொம்பளையா இருக்கணும் - படையப்பா, மன்னன்), சாதீய இறுக்கங்கள் (எந்தப்படத்திலாவது ரஜினி வேற்று/தாழ்ந்த சாதி பெண்ணை மணப்பதாக குறியீடு இருந்தால் சொல்லுங்கள்), என அத்தனையும் ஏற்றுக்கொண்டும் சிபிட்சத்தை கடைசியில் தரும் ஒரு பாத்திரமாக இருக்கும் ரஜினியினுடையது.

                           இதெல்லாம் வெறும் குறியீடுகளே. இதெல்லாம் நல்லது தானேப்பா என்றேர்களேயானால் உங்களை வெள்ளந்தியாகவே பார்க்கவேண்டியுள்ளது. இதெல்லாம் சும்மா உல்லுல்லாயி... சிவாஜியில் தமிழ் காலாச்சார் (ஸ்பெல்லிங்க் மிஸ்டேக் இல்லை) பெண் வேண்டும் என்பார் ரசிநீ (Back sorry Post mordernism) ஸ்ரேயாவை கோவிலில் பார்ப்பார். நல்ல விஷயம் என்றார் நண்பர். வாருய்யா என அமர்த்தி ஒரு கூடை சன்லைட் பாட்டை ஸ்லோ மோஷனின் ஓடவிட்டேன், வெள்ளையாய் ஒரு திராவகம் ஒழுக (வாயிலிருந்தய்யா) ரசித்து பார்த்தார். அப்பறம் திரும்பி  இளித்தார். ரஜினி சங்கர் போன்றவர்களின் டெம்ப்ளேட் ரொம்ப எளிது, இச்சமூகத்தில் எதையும் சீர்திருத்தாக, எந்த கருத்தையும் ஆழமாய் முன் வைக்காத, ஆனால் அதே நேரத்தில் சமூகத்தை சுபிட்சமடைய வைக்கும் ஒரு ஹீரோ + அடக்க ஒடுக்கமான அவன் காதலி பாடலில் மட்டும் கவர்ச்சி காட்டுவாள் + நினைத்ததையே சொல்லும் அம்மா, அவள் பேச்சை கேட்டு நடக்கும் நல்ல பையன் ஹீரோ.

             இது தான் ரஜினியின் வெற்றி பார்முலா. இச்சமூகத்தின் மொத்த Envisageஐ பட ஹீரோ செய்வார். வெல்வார். ரஜினிக்கு ரசிகர்கள் குவிந்தது இப்படித்தான். இதே காலகட்டத்தில் கமல் பரீச்சை செய்தார், ரிஸ்க் எடுத்தார். அவரை ஏன் பலரும் பரிந்துரைப்பதில்லை? உங்களுக்கே தெரியும் இருப்பினும் விரிவாக அலசலாம். அடுத்த மற்றுமொரு பக்கத்தில் :)

       

சாதியம் நோக்கி அடி எடுக்கும் தமிழ் சினிமா - மற்றுமொரு பக்கம் 6

                                            வினையூக்கியின் கட்டுரை போட்டிக்கு கட்டுரைகளை சமர்பிக்க இன்னமும் 10 நாட்களே உள்ளன. அதற்காக படித்தும் எழுதியும் கொண்டிருக்கும் போது நேற்று முக நூலில் அருண் (தமிழ் ஸ்டுடியோ) எழுதிய குட்டிப்புலி விமர்சனமும் அதற்கு பலர் ஆற்றிய எதிர்வினைகளையும் காண நேர்ந்தது. அதில் முக்கியமான எதிர்வினை ராஜன் குறையினுடையது. ஏன் இதை முக்கியம் என குறிப்பிடுகிறேன் என்றால், அவர் பொதுபுத்தியின் பாற்பட்ட விமர்சனம் என்கிறார். தமிழ் ஸ்டுடியோ அருண் தனது விமர்சனத்தில் சசிக்குமாரை ராமதாசோடு ஒப்பிட்டு அவரை மிக ஆபத்தானர் என குறிப்பிட்டு இருந்தார். இன்னொரு பக்கம்  நண்பர் அதிஷா குட்டிப்புலியை பார்த்துவிட்டு கதறி இருந்தார்.

                                     குட்டிப்புலியை விமர்சிக்கும் பணியை தூசு தட்டி எடுக்க இப்பதிவுகளே காரணம். ராஜன் குறை விஸ்தாரமாக பல்வேறு கோணங்களில் ஆராய்ந்து எழுதி இருந்தார். அதில் கூறியுள்ளபடியே சுப்பிரமணியபுரம் நல்ல படம் தான். உண்மையிலேயே அது ஒரு Trend setter. அதே போல சமுத்திரக்கனியும், சசிக்குமாரும் ஒருவர் இயக்கி மற்றவர் நடித்த சில படங்களும் எந்த குறைகளும்/கறைகளும் இல்லாதவை தான். ஆனால், விவாதத்துக்குரிய இரு படங்களும் சசிக்குமார் நடித்தவை. அவரிடமும், சமுத்திரக்கனியிடமும் உதவி இயக்குனார இருந்தவர்கள் இயக்கியவை. கதையில், திரைக்கதையில் படமாக்கப்பட்ட விதத்தில் சசிக்குமாருக்கு தொடர்பேயில்லை என கண்ணை மூடிக்கொண்டு நாம் இயக்குனர்களை மட்டும் குற்றம் சாட்டிவிடலாம்.  எனவே, நாம் சசிக்குமாரை விட்டுவிட்டு இந்த இரு படங்களையும் மட்டும் விமர்சிப்போம். (சசிக்குமார் நாடோடிகளில் கலப்பு மணத்தை வெளிப்படையாக ஆதரித்ததாக ராஜன் குறை சொன்னதை அப்படியே ஏற்று)

                                    ஆங்கிலத்தில் Camouflage என்பார்கள். நம்மூரில் வாழைப்பழத்தில் ஊசி ஏற்றுவது என்போமே அது போல. மேலோட்டமாக பார்த்தால் தெரியாது, ஆனால் ஒரு கருத்து படத்தினூடாக பார்வையாளனின் மனதில் மெல்ல ஏற்றப்பட்டிருக்கும். சுந்திரபாண்டியனில் ஆரம்ப வசனம் ஒரு பொட்டல்வெளியை காட்டி "எவனாவது பாடுபட்டு வளத்துன பொண்ணுக மனச கெடுத்தாக்க அவன வெட்டிக்கூறு போடுற இடமும் இது தான்". ஓரிரு வார்த்தைகள் மாறுபட்டு இருக்கலாம். ஆனால், கவனியுங்கள். இந்த வார்த்தை தேர்வு முக்கியமானது. இதை ராஜன் குறை சொல்வதை போல யதார்த்ததின் பிரதிபலிப்பு என ஏற்றுக்கொள்ளவே இயலாது.

                              இதே வசனத்தை நாம் கொஞ்சம் மாற்றிப்போடுவோம். "இதே எடம் தான் நம் பெண்களை உருகி உருகி காதலிக்கும் அப்பாவி பசங்களை,  நம்ம சாதி வெறியர்கள் வெட்டிப்புதைக்கும் இடம்..." இரண்டு வசனங்களுக்கும் எவ்வளவு மாறுபாடு வருகிறது கவனித்தீர்களா? முன்னது சிலரை குஷிப்படுத்துவதற்கென்றே எழுதப்பட்டது. பின்னது அவர்களை காண்டாக்கிவிடும். இதே போன்ற பல விஷ விதைகள் படம் முழுக்க உள்ளன. சுந்திரபாண்டியனில் கொலை செய்து விட்டு (நண்பன் செய்தது என க்ளைமேக்சில் வரும்) அதை பேசித்தீர்த்துக்கொள்ளும் முறை (ஊர்-ஜாதி பெருசுகள்) ஒரு Camouflage.

                            குட்டிப்புலியில் தன் ஜாதி பெண்களை பிற ஜாதி ஆண்கள் சைட் அடித்தால் கூட (அது போலீஸ் என்றாலும்) தூக்கிப்போட்டு மிதிக்கும் ஹீரோ தன் ஜாதி இளைஞர்கள் நாலு பேரை கூடவே வைத்துக்கொண்டு சைட் அடிக்கிறார், தன் ஜாதி பெண்களை மட்டும். இதில் பொம்பள என ஆரம்பித்து அவர்களை தூக்குவது போல் தூக்கி கீழே எறியும் வசனங்கள் வேறு.

                            இதை ஏன் நான் Camouflage என்கிறேன் என்றால், வினி சர்ப்பனா என்ற ஒரு இளம் பத்திரிக்கையாளர், குட்டிப்பிலியை கிழித்து விட்டு கடைசியாக, ஊர் காவல் தெய்வங்கள் (லோக்கல் சாமிகள்) எப்படி உருவாகிறார்கள் என காட்டியது பாராட்டுக்குரியது என்றிருந்தார். எனக்கு தூக்கிவாரிப்போட்டது. கவனியுங்கள், படத்தில் கௌரவக் கொலைகள் செய்பவர்கள் குலசாமியாக்கப்படுகிறார்கள். அவர்கள் ஹீரோ ஆக்கப்படுகிறார்கள். இது ஒருவகையான Envisage. நம் மனதில் மறைந்துள்ள சொல்லமுடியாத எண்ணத்தின் வெளிப்பாடு.

                         ஏன் இது யதார்த்தம் அல்ல என்றால், யதார்த்தம் பட்டவர்தனமாக இருக்க வேண்டும். வணிக சினிமாவில் யதார்த்தத்தை எடுத்துக்கொண்டால், நீங்கள் காதலையும், வழக்கும் எண் 18/9யையும், மகாநதியையும் காட்டலாம். இதில் எல்லாம் வணிக சினிமாவுக்கான சில சமரங்கள் இருந்தன என்றாலும் அவை எந்தப்பக்கச்சார்பும் எடுக்காதவை. யாரையும் குஷிப்படுத்தி அதன் மூலம் லாபம் பார்க்கலாம் என்ற நோக்கில் எடுக்கப்படாதவை.

                        சரி இதற்காக சசிக்குமாரை ராமதாசுடன் ஒப்பிட வேண்டுமா எனில் இல்லை என்றே சொல்வேன். என்னை பொறுத்தவரையில் புலியை விட, பசுந்தோல் போற்றிய புலி ஆபத்தானது. ஜாதி வெறியை வெளிப்படையாய் காட்டுபவனை விட, அதை வாழைப்பழத்தில் ஊசி போல வலிக்காமல் சொருகுபவன் ஆபத்தானவன். சசிக்குமார் இதில் வெறும் நடிகர் தான் எனினும், இதில் நடித்ததை அவர் நிச்சயம் தவிர்த்திருக்கலாம்.

           நீங்கள் கேட்கலாம், இது அவ்வளவு ஆபத்தானதா. இந்த படத்தை பார்த்த உடனே எல்லோரும் தெருவில் இறங்கி கௌரவக்கொலை செய்யப்போகிறார்களா என்றால் இல்லை. ஆனாலும் இப்படம் அவ்வாறு செய்பவர்கள் செய்தவர்களுக்கு ஒரு மனோபலத்தை அளிக்கும். நாம் யாரும் இந்தியனையோ , அந்நியனையோ பார்த்து அவர்களைப் போல மாறிவிடவில்லை தான். ஆனால் நம் மனதில் ஒரு சின்ன பாதிப்பை ஒரு ஓரத்தில் அவை ஏற்படுத்தி இருக்கும்.

             இதை இங்கே சொல்ல முக்கிய காரணம். இது தமிழ் சினிமா. இங்கே காலம் காலமாக அரசியல் செய்பவர்கள், முதல்வர்கள் ஆனவர்கள் சினிமா நடிகர்கள், நடிகைகள். இன்றும் எம்.ஜி.ஆர் செத்துட்டார் எனச்சொன்னால் அடிக்கும் கிராமங்கள் உள்ளன. இன்னமும் எம்,ஜி,ஆர் சமாதியில் காதை வைத்து அவர் வாட்சு ஓடுதா, அவர் எதாவது பேசுவாரா எனக்கேட்கும் ஜனக்கும்பல் உள்ளது. இப்படி சினிமாவையும் வாழ்க்கையையும் பிரித்து நோக்கத்தெரியாத நல்ல சினிமா எதுவென்றே அறியாமல், மசாலா குப்பைகளை ரசித்துப்பழகிய ஒரு சமூகத்தில் இப்படம் நிச்சயம் ஆபத்தானது தான். குப்பை தான். ஒதுக்கித்தள்ள வேண்டியது. நல்லதை மட்டும் எடுக்குமளவு நம் சமூகமின்னும் வளரல சாமி.
                       

மாவோயிசம் - சட்டீஸ்கர் கொலைகள் - ஒரு சின்ன விளக்கம்

                                  சமீபத்தில் நிகழ்ந்தேறிய சட்டீஸ்கர் கொலைகளுக்கு பின், "பசிக்கு சோறு போட்டால் சேவை,  காரணத்தை ஆராய்ந்தால் தீவிரவாதம்" என்ற ரீதியில் ஒரு ட்வீட் போட்டு இருந்தேன். பரவலாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட கீச்சு என்றாலும் காவி அன்பர் ஒருவர் நான் தீவிரவாதத்திற்கு ஆதரவளிப்பதாக கூறி ப்ளாக் செய்தார். அகமகிழ்ந்தேன்.

                        ஆனாலும், சமீபத்தில் சட்டீஸ்கரிலும் அதற்கு முன்னரும் நிகழ்த்தப்பட்ட கொலைகளும் நக்சல்கள்/மாவோக்களின் வன்முறை பாதையும் எந்தளவு சரி என்ற கேள்வி என்னிடமும் ஏனைய பலரிடமும் பல இடங்களில் முன்வைக்கப்படுகிறது.

                                  முதலில் ஒரு இளம் பெண்ணோ அல்லது வாலிபனோ வெறும் மூளைச்சலவைக்கு ஆட்படுதப்பட்டு தீவிரவாதிகளாக ஆக்கப்பட்டுவிடுவார்கள் என்று உங்களால் மனதார நம்ப முடிகிறதா? உங்கள் மகனையோ மகளையோ அப்படி மூளைச்சலவை செய்துவிட முடியுமா? முடியாதல்லவா? நக்சல்களாக உருவெடுக்கும் பெரும்பாலானோருக்கு தனித்தனியாக காரணங்கள், கதைகள், சோகங்கள் இருக்கின்றன. கண்ணுக்கு முன்னால் இரத்த பந்தம் உள்ள பெண் கற்பழிக்கப்பட்டு இருப்பார், ஏன் அது தாயாக கூட இருக்கலாம். ஒரே வாழ்வாதாரமான நிலம் கையகப்படுத்தப்பட்டு இருக்கும்.

                        அவர்கள் மண்ணின் வளத்தை சுரண்டிக்கொண்டு அவர்களை ஏய்த்துக்கொண்டிருப்போம். உள் நாட்டு தீவிரவாதத்தை ஒடுக்குவது என்பது அவர்களை அழித்தல் அல்ல, அந்த தீவிரவாதத்திற்கான காரணத்தை அழித்தல். மாவோக்களை விஷயத்தை பொறுத்தவரை, காரணம் நமது கேவலமான நிர்வாகம், அரசாங்கள், பாதுகாப்புப் படை. போலீஸ்காரர்களே பெண்களை கற்பழிக்கும் ஊரில் அவர்கள் என்ன தான் செய்வார்கள்?

                           இன்னொரு வாதத்தின் படி இவ்வாறான வன்முறை மீண்டும் நக்சல்கள் மீதான அரசின் கொள்கையை இறுக்கி அவர்களுக்கு பாதகமாக அமையாதா? என்பது. அமைதிப்பாதையில், ஜன நாயக வழியில் போராடலாமே என்பது.

                       நெஞ்சில் கை வைத்து சொல்லுங்கள். அமைதி வழியில் போராடிக்கொண்டிருக்கும் ஐரோம் சர்மிளையும், உதயகுமாரையும் இந்த அரசு எப்படி நடத்துகிறது? இதைப்பார்க்கும் யாரால் இந்தியாவில் ஜனநாயக பாதையில் நம்பிக்கை வைக்க முடியும்?   இக்கட்டுரையில் எவ்விதத்திலும் மாவோக்கள் செய்வது சரி என்று நான் சொல்லவில்லை. நம் அரசு செய்வது தவறு என்கிறேன். கிளைகளை வெட்டாதீர்கள் ஐயா. வேர்களை வெட்டுங்கள். இங்கு கிளைகள் மாவோக்கள், வேர் உங்கள் புழுப்பிடித்த அரசு கட்டமைப்பும் அதன் செயல்களும்.

மற்றுமொரு பக்கம் - புதிய பத்தி - அறிமுகம்

                      



       விஷுவல் மீடியத்தின் எழுச்சி எழுத்தின் முக்கியத்துவத்தையும் நித்தியத்துவத்தையும் குறைத்து வருகிறது. மனுஷ், சாரு போன்ற எழுத்தாளர்கள் கூட இ-புக் பக்கம் செல்வது போல தெரியும் போதெல்லாம், புது புத்தகத்தின் வாசம் மூச்சை நிறைத்து நெஞ்சை அடைக்கிறது.

                   விஷூவல் மீடியத்தின் பக்கம் செல்ல நண்பர்கள் முயற்சி எடுத்து, அது ஒரு பக்கம் நடந்து வந்தாலும், உள்ளே புழுக்கத்தில் ...உழன்று கொண்டிருக்கும் எழுத்துக்காரணை, வாசிப்பு அனுபவந்த்தை நுகர்ந்தவனை சத்தமின்றி கொன்று விட முடியவில்லை. தன் கடைசி தபாலை விநியோகித்து விட்டு பணி ஓய்வு பெறும் தபால்காரனை போல, ஏக்கத்துடன் என் வளர்ச்சியை பார்க்கும் அவனை புறந்தள்ளி விட முடியவில்லை.

                     இன்னொரும் புறம் பதிவுலகம் மெல்ல கலகலத்துப்போய், பதிவுகள் வழக்கொழியும் என்ற நிலையில் முகநூலும் ட்விட்டரும் எழுத்துகளை கொஞ்சம் வாழ வைக்கும் என்றே தோன்றுகிறது. இதற்கு Parisalkaaran Krishna Kumar அண்ணனுக்கு வந்த வரவேற்பான ஷேர்கள் ஒரு சாட்சி.

                    இன்னுமொரு பக்கம், வருங்காலத்தில் வாரப்பத்திரிக்கைகள் எல்லாம் இணையத்தை மையமாக கொண்டே இயங்கும் என்ற அவதானிப்பு என்னுள் தொடர்ந்து இருந்து கொண்டே இருக்கிறது. கதைகளும், தொடர்களும் முதலில் இணையத்திலும் பின் இதழ்களில் வரும் காலம் தொலைவில் இல்லை.

                        இவற்றை எல்லாம் தாண்டியும் என்னுள் இருக்கும் எழுத்துக்காரனுக்கு தீனி போடவும், இனி முக நூலை களமாக்கி, வார இதழ்களில் வெளிவருவது போல "பத்தி" எழுதலாம் என உத்தேசம்.

                         என் ஆசை நிறைவேறினால், இந்த பத்தியே கூட விரைவில் விகடனிலோ குங்குமத்திலோ வெளியாகலாம். (ம்ம்க்கும் என் ஆசைகள் எல்லாம் நிறைவேறி இருந்தால் சற்று முன்பு சாட் செய்த ஃபேக் ஐடியோடு சேர்த்து எனக்கு 13439 பெண்டாட்டிகள் இருந்திருப்பார்கள்)

                            நிச்சயம் அந்த வாரத்தின் சென்ஷனலைஸ்டு நியூஸ் சொல்லி உங்களை அறுத்து விட மாட்டேன். நான் ஏறிவுடன் பெருந்துறைக்கு டிக்கெட் நீட்டும் எந்த பெயர் தெரியாத பேருந்து நடத்துனர், பத்து நாள் முன்பு இறந்து போன எங்கள் ஏரியா டெயய்லர் தாத்தா என முகம் தொலைத்த ம்அனிதர்களும் அவர்களின் சொல்லப்படாத கதைளும் ஏராளம் இருக்கின்றன.

                          என் பத்தியின் வரவேற்பு உங்கள் ஷேர்களின் மூலம் மட்டுமே என்னால் கணக்கிடப்படும். இதுவரை படிக்காதவர்கள் நிச்சயம் லைக் தான் செய்வீர்கள். ஆனால், அதனால் பயனில்லை. வெறும் ஷேரை மட்டுமே கணிக்கிடப்போகிறேன்.

                            இன்று முதல் ஒவ்வொரு வாரமும், என் முக நூல் பிரத்தியேக பக்கத்திலும் என் சுவற்றிலும், என் வலை மனையிலும்....

"மற்றுமொரு பக்கம்"

 http://www.facebook.com/matrumorupakkam#!/

பின் குறிப்பு : உங்கள் வரவேற்பை பெற்ற குப்பை தொடர் கட்டுரை தொகுப்புகள் நிச்சயம் தொடரும். இந்த "மற்றுமொரு பக்கம்" பத்தி, குறுந்தொகுப்பு, முக நூல் ஸ்பெஷல், இன்னமும் வாசிப்பை நேசிப்பர்களுக்கும் அதற்கும் நேரம் குறைவாக இருப்போர்க்கும் சென்று சேர்க்கும் தளம்.

 இலக்கியத்திற்கு முக நூல் சரிபட்டே வராது என்பது என் தனி எண்ணம். என்ன ஆகிறதென்று பார்ப்போமே.

குப்பை : Bullying - வார்த்தை வன்புணர்ச்சி

 இது எனது 50ஆவது பதிவு, இந்த வலைதளத்தில். ஆதரளவளித்த பதிவுலக நண்பர்கள் , ட்விட்டர்கள் மற்றும் அனைவருக்கும் நன்றி :)

                           டிஸ்கி : மிகுந்த யோசனைக்கு பின் எழுதிய பதிவு இது. பதிவுலகம், நிஜ உலகம் என எந்த முகமூடியும் போட்டுக்கொள்ளாமல், என் மெய் உலக நண்பர்களையும் என் முகமறிந்தே இணையத்திலும் தொடர விட்டிருக்கிறேன். ஆகவே, என் கருத்துக்கள் எந்த அளவு என் மெய் உலக வாழ்க்கையையும் பாதிக்கும் என இதற்கு முந்தைய பதிவுகளும் எனக்கு உணர்த்தி உள்ளன. இப்பதிவு, சில மெய் உலக நண்பர்களை காயப்படுத்தலாம். ஆனால், இதற்கான இன்றைய தேவை, என்னை எழுத வைக்கிறது. பெயர்கள் இருக்காது. ஆனால், உங்கள் மனசாட்சி உங்களை ஏளனமாய் நோக்கலாம், என்னை மன்னித்து விடுங்கள். ஏன் இந்த டிஸ்கி எந தெரியாதவர்கள் ஏன் எனக்கேட்டு என்னை சங்கடப்படுத்தவேண்டாம்.

சம கால உலகின் மிக முக்கிய Psychological and social பிரச்சனைகளில் ஒன்றான Bullyingயையும், அது இந்தியாவில், இந்திய கலாச்சாரத்தில் ஊன்றியுள்ள ஆழமான வேரையும் இக்கட்டுரை விவரிக்கிறது.

          சமர்ப்பணம் : ஏதோ ஒரு பெண்ணின் வயிற்றில் பிறந்த அனைவருக்கும்

"எனக்கு கமலை பிடிக்காது"

"ஏன்"

"அந்தாள் பர்சனல் லைப் சரியில்ல. ஒரு பொண்டாட்டிய வெச்சு வாழ தெரியல, கௌதமிய....."

"காந்தி  விஷயத்துல வீக் ஆமே, அப்ப்டியா?"

"எனக்கு அப்பவே தெரியும் இவளுக்கு எல்லாம் கல்யாணம் சரி பட்டு வராதுன்னு"

"ஏ.ஆர் ரகுமான் சரியான ஹெட்வெயிட் பா"

"இளையராஜா ஒரு நவபாப்பான், திமிர் பிடித்தவர்"

இவ்வாறான பிரபலங்களை பற்றிய ஏசுதல்ளில் தொடங்கி,

"அந்தா போகுது பாரு, அந்த பச்ச சுடி, லெஃப்ட் ல இருந்து செகண்டு, செம பிட்டு, நம்ம சீனியர் ஒருத்தரே முடிச்சிருக்காரு, ரூமுக்கு கூட்டிட்டு போயி, உம்ம்"

"கூப்பட கூப்பட அவ பாட்டுக்கு போறா மச்சி, தேவடியா, எவனாவது பளபளப்பா வந்தா தான் போய் ஊ..."

               தான் கூப்பிட்டா.ல் நிற்காமல் செல்லும் பெண் வரை தொடந்து நாம் அவர்களை கீழும் நம்மை மேலும் வைக்க பயன்படுத்துவது, தனி நபர் தாக்குதல். இதில் பெரும்பான்மையானோர் தேர்ந்தெடுப்பது அவர்களது அந்தரங்க வாழ்க்கை - செக்ஸ் லைஃப்.

"ரஜினிக்கும் கமலுக்கும் சண்டை

அந்த சண்டையில கிழிந்து டா

ஸ்ரீதேவி புண்டை"

                  இந்த வாய்ப்பாட்டு பாடலை, 90களில் தனது பால்யத்தில் இருந்தவர்கள் யாரும் கேட்காமல் இருக்க முடியாது. சிறுவர்கள் மத்தியில் கூட அவ்வளவு பிரபலம் இந்த பாடல். பிறந்தது முதல் இன்று வரை தமிழ் சமூகத்தில் நான் பார்த்து கவலையுறும் ஒரு விஷயம் இது. பிரபலங்கள் குறித்த வசைபாடலை கேள்விக்குட்படுத்தும் கீச்சு ஒன்றை சமீபத்தில் இட்டேன்.

"நம்மால் நேரில் புணர முடியாதவர்களை, வார்த்தையால் புணர்ந்துவிடுகிறோம்"

                 சினிமாவில் நாம் பார்த்து ஏக்கமுறும் பெண்களை, அடைய விரும்பும் பெண்களை, ரசிக்கும் பெண்களை, நம்மால் அவர்களது யோனிகளை நெருங்க முடியாது என்று உணர்ந்து வார்த்தைளால் நம் இச்சையை தீர்த்துக் கொள்கிறோம். பொது வாழ்க்கையும் சினிமாவிற்கும் அர்த்தம் தெரியாதவர்களா நாம்? சினிமாவிற்கு வந்த யாரும் பொது வாழ்க்கைக்கு வந்து விடவில்லை. அவர்களது அந்தரங்கத்தை பேசுவது, ஒருவர் கழிவறைக்குள் எட்டிப்பார்ப்பது போன்றது என்பது நமக்கு உரைப்பதே இல்லை.

                   ஓர் அரசியல்வாதியே ஆனாலும், பொது வாழ்க்கையிலேயே இருந்தாலும், அவர் அந்தரங்கத்துக்கும் பொது வாழ்க்கைக்கும் முடிச்சிட்டு கேவலப்படுத்துவது தவறு. கற்பழிப்பு குற்றச்சாட்டு, பாரலுமன்றத்தில் நீலப்படம் பார்த்தல் ஆகிய பொதுவெளி அல்லது மற்றவர்களை பாதிக்கும் சம்பவங்களை விட்டு விட்டு மற்றபடி வேறு எந்த ரீதியிலும் மற்றவர்களை பாதிக்காத அந்தரங்கத்தை கிசுகிசுவாக பேசுவது  அநாகரீகம் என்ற உணர்வு நமக்குள் எழ வேண்டும்.

              அவ்வாறு எழாததன் விளைவு தான் கலைஞரையும் குஷ்பூவையும் வைத்து ரிப்போர்ட்டர் கக்கிய வாந்தி. இது இப்போதில்லை, பெரியார் இருந்த போதே அவர் மீது வாரி இறைத்த சேர் இறைத்தவர்கள் ஏராளம். ஆனால், இப்பண்பை வெற்றிகொண்டான், எஸ்.எஸ்.சந்திரன் போன்ற திராவிடஅரசியல் மேடை பேச்சாளர்களும், பெண்களை தாக்கி, வார்த்தையாலேயே நிர்வாணப்படுத்தி அதை வளர்த்தார்கள் என்பதும் உண்மை. விகடன் இப்போது வெளியிட்டுள்ள டைம் பாஸ் பத்திரிக்கை, மஞ்சள் பத்திரிக்கை என்றே சொல்லலாம். அதில் இவற்றை தவிர வேறு ஏதுமே இல்லை.


இதில் முக்கியமாக கவனிக்கப்படவேண்டியவை இரு விஷயங்கள் :

1. ஒருவனை தாக்க, அவனை தொழில் ரீதியாக, கருத்து ரீதியாக விமர்சிக்க முடியாத போது, அவனது தனி வாழ்க்கையை தாக்குதல்

2. ஒரு ஆணை தாக்குகையில் அதை அவன் சம்மந்தப்பட்ட பெண்ணின் மூலம் செய்தல் அல்லது பெண்ணை விமர்சிக்க ஆரம்பித்தாலே, அவளை ஒழுக்கம் கெட்டவளாக காட்ட முனைவது.

                  கொஞ்சம் யோசித்து பார்த்தால், நாம் அனைவரும் தினம் தினம் இதை கடந்து வருவதையும், சில நேரம் கொஞ்சமும் லஜ்ஜையின்றி அதை செய்தும் வந்திருக்கிறோம். குடும்பத்துக்குள் பேசிக்கொள்ளுங்கள் என்று சொன்னால் கூட சினிமா குறித்து பேசத்துவங்கி, அதில் இருக்கும் கிசுகிசுக்களில் கொணர்ந்து நிறுத்துகிறோம். நம்மை பார்த்து வளரும் குழந்தை வேறு எப்படி வளரும்???

இந்த கட்டுரை எழுத தொடங்கிய போது, நண்பர் ஒரு ட்விட்லாங்கர் போட்டார். http://www.twitlonger.com/show/l4lobs

                அதில் ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுப்பி இருந்தார். ஒருவனை விமர்சிக்க/ கருத்து ரீதியாக எதிர்கொள்ள முடியாத இச்சமூகம் அவனை வம்புகளாலும், வசைகளாலும் தனி நபர் தாக்குதல்களாலும் எதிர்கொள்ளும் ஒரு சமூகம் உருப்பட எதாவது வாய்ப்புள்ளதா? எந்த அறிவுள்ள பண்பட்ட ஒரு சமூகமாவது இதை அனுமதிக்குமா? உங்கள் அனைவருக்கும் ஒன்றே ஒன்றே நினைவு படுத்துகிறேன். நீங்கள் செய்வதைப்போல, எவனோ ஒருவன் உங்கள் தாயையும், உங்கள் மனைவியையும் இதே சுடு சொற்களால் தாக்குவான். அதற்கு அதை ப்ரமோட் செய்த விதத்தில் சமூகத்தில் ஒரு அங்கமான நீங்களும் பொறுப்பு.

                           இரண்டாவதுக்கு வருவோம். பெரும்பாலும், ஓர் ஆணை திட்ட அவன் தாயை/மனைவியை தாக்குவதில் தொடங்கி, இப்படி தனி நபர் தாக்குதல் நடத்தும் பழக்கம் வரை அனைத்தும் ஒன்றுக்கொன்று நெருங்கிய தொடர்புடையவை. இது பெண்களுக்கு என மட்டும் நாம் கட்டமைத்து வைத்திருக்கும் "Chasity" அல்லது புனிதத்தன்மையில் தொடங்குகிறது.
"பொம்பள குடிச்சா தப்பு" "பொம்பள இப்படி தான் நடக்கணும்". இவ்வாறான கருத்துக்களை எம்.ஜி.ஆர் தொடங்கி ரஜினி வரை அத்தனை சினிமாக்களும் நமக்கு திரும்ப திரும்ப போதித்து வருகின்றன. அவள் ஒழுக்கங்கெட்டவள் என நிறுவி விட்டால் போதும் என்ற எண்ணம் குழந்தைகள் மனதில் சிறு வயதிலேயே ஆழப்பதிகிறது. எல்லா கல்லூரிகளிலும் ஒரு அழகிய பெண் "அவ தேவடியா மச்சி" என குறிக்கப்படாமக் இருந்திருக்கவே முடியாது. அவளை தன்னால் அடைய முடியவில்லை, அவளோடு பேச முடியவில்லை என்ற இயலாமையின் வெளிப்பாடு இது.

                      பெண்களுக்கு எதிரான இந்த மன நிலையை இங்கே சுட்ட காரணம், இவை இரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று நெருங்கிய தொடர்புடயவை. சமூக சீர்திருத்தம் செய்த நிறைய பேர் தொடாத ஒரு ஏரியா இது. பெண்களை இரண்டாம் தர குடிமக்களாக கருதுவதில் எந்த மதமும் ஒன்றுக்கொன்று சளைத்தல்ல. ஹிஜாப் அணிவிக்கும் இஸ்லாமிற்கும், பீரியட்ஸை தீட்டாக கருதும் இந்து மதத்துக்கும் பெரிய வித்தியாசம் ஏதுமில்லை.

                  இச்சமூகம் இதே நிலையை எவ்வித மாற்றமும் இன்றி இப்போதுள்ள இதே மன நிறைவோடு தொடருமானால், "ஆமாம் அவ நைட்டு ஒம்போது மணிக்கு வெளிய வந்தா அதான் நான் ரேப் பண்ணினேன்" போன்ற வாதங்களை கோரஸாக கேட்கும் வாய்ப்பு சீக்கிரமே ஏற்படும்.

பின் இணைப்பு :

சமீபத்தில் அ.முத்துகிருஷ்ணன் எழுதிய கட்டுரை ஒன்றும்,  டான் அசோக்கின் கட்டுரையும் இதே பொருள் குறித்து பேசுகின்றன.

குறிப்பு :

                       நண்பர்கள் தயவு செய்து, இதில் அச்சிலேற்றமுடியாத வார்த்தைகளை பயன்படுத்தியதற்காக மன்னிக்கவேண்டும். எல்லாம் தெரிந்த வார்த்தைகள் தானே? அச்சில் பார்த்தால் மட்டும் குடியா மூழ்கிவிடப் போகிறது என்ற எண்ணம் மட்டுமல்ல அதை அப்படியே இட காரணம். இப்பதிவின் நோக்கம், இவ்வார்தைகளை உபயோகப்படுத்துபவர்களை உலுக்க வேண்டும் என்பதற்காக.

மதத்தலைவர்கள் : புறவாசல்

 நண்பர்களே இது கொஞ்சம் முக்கியமான தருணம், தமிழகம் இன்று எதை நோக்கி சென்று கொண்டு இருக்கிறது?

                                 மத உணர்வுகளை புண்படுத்துகிறது என விஸ்வரூபத் தடையை அடிப்படையாக நினைத்து ஒவ்வொரு படத்திற்கு எதிராகவும் வரிந்து கட்டி நிற்கின்றனர், மத வெறி பிடித்தவர்கள். வருங்காலத்தில் பச்சை நிற சட்டோயோ, காவி நிற சட்டையோ அல்லது வெள்ளை நிஜாரோ வில்லன் அணிந்து வந்தால் அது கூட என்னை புண்படுத்துகிறது என இவர் துள்ளிக்குதிக்க வாய்ப்புள்ளது. யார் இவர்கள்? இந்தியா என்ற மிகப்பெரிய ஜன நாயக நாட்டின் பிரதமர் கூட ஐந்தாண்டுகளுக்கு ஒரு முறை நியாமாகவோ இல்லாமலோ ஒரு தேர்தல் வைத்து தானே தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார். ஆனால், இவ்வளவு பெரிய மதங்களின் அதுவும் பல்வேறு நாடுகளில் பல்வேறு கலாச்சாரங்களில் (இந்து - இந்தியா,நேபால் மற்றும் உலமெங்கும், கிறஸ்தவம் - உலகெங்கும் , இஸ்லாம் - உலகெங்கும்) பரவியுள்ள மதங்களின் தலைவர்களாக தங்களை தாங்களே அழைத்துக்கொள்ள இவர்கள் யார்?  நான் ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தை சேர்ந்தவன், என் மதத்தின் தலைவன் என்று அழைக்கப்படும் ஒருவன் மீகக்கீழானவன் என நான் கருதும் பட்சத்தில் அவனை எப்படி நீக்குவது. தடி எடுத்தவனெல்லாம் தண்டல்காரன் என்பது போல், மதச்சின்னம் இட்டவன் எல்லாம் மதத்தலைவனா?

          எல்லா மதங்களை பின்பற்றும் நண்பர்கள் பலர் நமக்கு உள்ளனர். மதம் சார்ந்த எல்லா முட்டாள்தனங்களையும் அழிக்க வேண்டியது நம் கடமை தான் எனினும் அதில் முதன்மையானது, மதம் சார்ந்த அரசியல் அழிப்பு. அது இந்துத்வா ஆனாலும் சரி, அல்லது இஸ்லாமிய/கிறிஸ்துவ மத சார்ந்த அரசியல் ஆனாலும் சரி. அது அழிக்கப்படவேண்டியதே. சில புல்லுருவிகள் மதத்தை பின்பற்றும் நண்பர்களின் தலைவனாக தங்களை புறவாசல் வழியில் வந்து நிறுவிக்கொள்வதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.

     இந்த மூன்றாம் தர தலைவர்களை, அரசாங்கமும் மதத்தை பின்பற்றும் மக்களும் முற்றிலும் புறக்கணிக்க வேண்டும். ஏதோ, அந்த மதமே இவர்கள் பின்னால் நிற்பது போன்ற தோற்றம் கலையப்பட வேண்டும்.

     தில் இருந்தால், உங்கள் மதத்தில்/ஜாதியில் உள்ள மக்கள் அனைவரையும் ஜன நாயக ரீதியில் ஓட்டுப் போட வைத்து தேர்தல் நடத்தி நீங்கள் தலைவர் என நிரூபியுங்கள். ராமதாஸ் தானே என் ஜாதிக்கு நான் தலைவன் என்று சொல்லிக்கொள்வது போலத்தான் நீங்களும், உங்களை மக்கள் தலைவனாக மட்டுமல்ல மனிதனாக கூட ஏற்கவில்லை. உங்களை கொண்டாடவில்லை, ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை, வேறு வழியின்றி சகித்துக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

                 

கமலும் நானும் : தேவர் மகனிலிருந்து விஸ்வரூபம் வரை!

                 எனக்கு கமலை ஒரு கலைஞனாக நிரம்ப பிடிக்கும். தமிழ் நாட்டில் உள்ள பல் துறை திறமைகளை உள்ளடக்கிய வெகு சில நைச்சியமான கலைஞர்களுள் கமலும் ஒருவர். ஒரு கலைஞனுக்கு இருக்கும் கருத்து சுதந்திரம் எவ்வகையிலும் பாதிக்கப்படக்கூடாது என்பதற்காகவே விஸ்வரூபத்தின் வெளியீட்டை மனப்பூர்வமாக ஆதரித்தேன். யூ ட்யூபிலேயே உள்ள கொலைக்காட்சிகளை விஸ்வரூபத்தில் எடுத்தால் எதிர்ப்போம் என்பது வெறும் ஸ்டண்ட்டு தான். ஆனால், இதுவே கமல் குறித்த என் மதிப்பீடாக எடுத்துக்கொள்ளப்படுவதை நான் விரும்பவில்லை.

              சதிலீலாவதி தொடங்கி மைக்கேல் மதன காமராஜன், வசூல் ராஜா, பஞ்ச தந்திரம் என க்ரேசி-கமல் கூட்டணியை ம்ம்ம் டிவைன் என ரசித்து சுவைத்தவன் தான் நானும். உள்ளொன்று வைத்து புறமொன்று பேசாதவர். பொதுவில் ஒழுக்கம் குறித்து பேசிக்கொண்டு உள்ளுக்குள் அழுக்கை தேக்கும் கோமாளிகள் போல் அல்லாமல், தன் தாம்பத்திய/செக்ஸ் வாழ்க்கையில் வெளிப்படை தன்மையை கடைபிடித்தவர் என பல விஷயங்கள் அவரிடம் எனக்கு பிடிக்கும். இவ்வளவு ஏன்? ஸ்ருதி ஹாசனை அவர் வளர்த்த விதம் இன்று வரை எனக்கு ஆச்சரியம் தான். இதில் என்ன ஆச்சரியம் என்பவர்கள், சம காலத்தில் ஐஸ்வர்யா ரஜினி எவ்வாறு வளர்ந்தார் என்பதை எண்ணிப்பார்க்க வேண்டும்.

           "ஹே ராம்" போன்ற படம் எடுக்க நிறைய துணிச்சல் வேண்டும். இதில் சுவையே காந்தி "ஹே ராம்" என்றே கத்தவில்லை என்றது தான். கோட்சேவின் கூற்றுப்படி அவ்வளவு சக்தி வாய்ந்த தோட்டாக்களை நெஞ்சில் தாங்கிய வயதான ஒருவர் ஒரு வார்த்தை கூட சொல்ல முடியாது. நாம் காந்தியை பிம்பமாக பார்த்து பழகிவிட்டதால், காங்கிரஸ் பேரியக்கம் அப்படி அதை வார்த்து விட்டதால் தான் இப்படி. சரி போகட்டும். இப்படி பல விதங்களில் எனக்கு கமலை பிடிக்கும்.

                   நிற்க. ஆனால், நல்லதொரு ரசிகனின் குணம், வெறுமனே முகஸ்துதி செய்வதல்ல. விமர்சிப்பதும் தான். எனக்கு கமலின் சில விமர்சனங்களும் ஆதங்கங்களும் இருக்கவே செய்தன. முதலில் நான் கண்டிக்க வேண்டியது, தேவர் மகனிலும், விருமாண்டியிலும் கமல் கக்கிய நீறு பூத்த நெருப்பாக ஜாதி வெறி. இதிலெல்லாம் ஜாதி வெறியை தூண்டு காட்சிகள் இருக்கு என்று நான் சொல்லவில்லை. இல்லாமலிருந்தால், நன்றாய் இருந்திருக்கும் என்று தான் சொல்கிறேன். முதலில், இது எப்படி ஜாதி வெறியாகும் என கேட்பவர்களுக்கு : ஒரு படம் பார்க்கிறோம் என வைத்துக்கொள்ளுங்கள். உதாரணத்திற்கு, ஸ்படர் மேனோ அல்லது நம்ம ஊர் சிவாஜியோ அல்லது அந்நியனோ, திரை அரங்கை விட்டு வெளியேறிய சில மணி நேரத்துக்கு நாம் நம்மை அந்த ஹீரோவாகவே நினைத்துக்கொள்வோம். நம் நடை பாவனை எல்லாம் அவரை இமிடேட் செய்ய முயற்சிக்கும். சிறு வயதில் அதிகமாய் இருக்கும் இந்த எண்ணம், வயதாக வயதாக குறையும். ஆனாலும், என்ன தான் தைரியசாலியாய், நாத்திகனாய் இருந்தாலும் கூட ஒரு திரில்லர் பார்த்துவிட்டு இருட்டை பார்த்தால் சற்று கிலி பிடிக்கத்தான் செய்யும். அதே தான். பெயரின் பின்னால் தேவர், நாடார் என சாதிப்பெயர்கள் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த காலகட்டம் இது.

"போற்றிப்பாடடி பொண்ணே..தேவர் காலடி மண்ணே...
 பெருசெல்லாம் சொன்னாங்க... சொன்னபடி நின்னாங்க...
 முக்குலத்த சேர்ந்த தேவர் மகன் தான்...
  முன்னோருக்கு முன்னோரெல்லாம்.....1 2 3 அல்ல ( நூத்து கணக்காம்)"

                   இளசுகள் மத்தியில் சாதி வெறி தூவ இது போதாதா? தன் தந்தையை, தன் குலத்தை பற்றிய பெருமை, அதன் போதை அவன் மனதில் ஏறாதா? இதே படத்தில் வில்லனும் அதே சாதி ஆனாலும், அவனாக தன்னை கற்பனை செய்ய ரசிகன் என்ன கிறுக்கனா? ஒரு தகவல் சொல்கிறேன் கேளுங்கள். கிரேக்க கொடுங்கோல் மன்னன் கலிக்யூலா முதல் ஹிட்லர், ஜப்பான், அமெரிக்கா (இரண்டாம் உலகப்போரின் போது) வரை கடவுளின் வழியில் நேரடியாக பிறந்தவர்கள் நாம் எனக்கூறி தான் போர் வெறியை தன் சிப்பாய்களுக்கு ஊட்டினார்கள்.  விருமாண்டியிலும் இதே ரீதியில், தான் சண்டியர் என குறிப்பிட்ட இளைஞர்கள் திரிய சில திரிகள் இருந்தன.

      இரண்டாவது, நம் தமிழ் சமூகம் முட்டாள்கள் நிரம்பியது (கட்ஜு சொன்னது போல). இதில் வேடிக்கை, அதில் முட்டாள்கள் பலரும் அறிவு ஜீவி பட்டத்தை கட்டிக்கொண்டு ஒரு சமூக பாதுகாப்பில் இருப்பது தான். சரி, விஷயத்திற்கு வருவோம். இத்தகைய முட்டாள் சமூகத்துக்கு, செய்தி சொல்ல சரியான ஊடகம் சினிமா தான். யோசித்து பாருங்கள், எம்.ஜி.ஆருக்கு பிறகு இங்கு சினிமா தொடர்பில்லாத முதல்வர்களே இல்லை. சினிமாவையும், நிஜத்தையும் பிரித்து பார்க்க முடியாத மக்கள் தானே, விஜயகாந்த் கட்சி ஆரம்பிக்க காரணம்? இத்தகைய சூழலில், பகுத்தறிவை வளர்க்கும் வண்ணம் அவர் ஒரு படம் எடுக்கலைன்னு தான் சொல்லுவேன். "அன்பே சிவம்" ஒரு அற்புதமான படம். எனக்கு அதில் நிறைய மாற்றங்கள் வேண்டும் என தோன்றினாலும், தமிழ் சினிமாவிற்கு இதுவே மிகை. (கழுத்து வரைக்கும் பட்டன் போட்டது அவ்வ்) இதையும் மாற்றினால், அது ஈரானியப்படமாகிவிடும், ஒரு பய தியேட்டருக்கு வரமாட்டான்.

       ஆனால், அன்பே சிவம் தவிர்த்து பெரிய அளவில் கமல் நாத்திகத்தை பரப்பவில்லை. இந்து மதத்தை சமயம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் ஓட்டினாலும், சைவத்தை மட்டுமே ஓட்டுவதாகக்கூட ஒரு புகார் உண்டு. ஆனால், கமல் மதங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவர் என நான் இன்னமும் நம்பிக்கொண்டிருக்கிறேன். உன்னைப்போல் ஒருவனிலும் கூட அவர் இந்து மதத்தையும் இஸ்லாத்தையும் ஓட்டிய காட்சியெல்லாம் உண்டு. அவர் சொல்ல வரும் நுண்ணிய கருத்துக்களெல்லாம் ஏ சென்ட்டரோடு முடிந்து போய் விடுவதில் எனக்கு ஏக வருத்தம் தான்.

       மற்றபடி, எனக்கு எல்லா மதங்களும் முட்டாள்தனங்கள் தான் என்பதால், மத உணர்வுகளை புண்படுத்துதல் பற்றி பெரிதாய் கவலையில்லை. முட்டாள்கள் கும்பலாக இருப்பதினால், தனி மனிதன் அவர்களை அறிவின் பக்கம் இழுக்க நினைப்பது ஆபத்து தானே என்பதால் அதை வருத்தத்தோடு தவிர்க்க வேண்டியுள்ளது.

கமல் ரசிகர்களுக்கு ஓரு ட்ரீட் விடீயோ :

கடைசியாய் கமலுக்கு சில வரிகள் :

                       நீங்கள் வியாபாரி என எத்தனை தடவை நீங்களே சொன்னாலும், அதை வெறுமே நம்ப மனம் மறுக்கிறது கமல். தமிழகத்தில் போதுமான அளவு குரல் உள்ளவர் நீங்கள். செய்ய வேண்டியவை நிறைய உள்ளது ஒரு கலைஞனாக மட்டுமல்ல மனிதனாகவும்.

                                                                                                                                                                                செய்வீர்கள் என்ற  நம்பிக்கையில்,

                                                                                                                                                                                         உங்கள் மற்றுமொரு ரசிகன்

எனக்கு பவர் ஸ்டாரை பிடிக்காது!

         ஒரு காலத்தில் பவர் ஸ்டார் என கூகுளில் தேடினால் "பவன் கல்யாணின்" போட்டோக்கள் வந்துவிழும். தெலுங்கில் நீண்ட நாளாக அவர் தான் பவர் ஸ்டார். சிறிது காலம் முன்பு, தெலுங்கில் இப்படி ஒருவர் இருப்பது கூட தெரியாமல், தமிழ் படங்களின் ஒருவர் தலைகாட்டினார், தமிழ் படமென்றால், யாருமே பார்க்காத, அவர் மட்டுமே எடுத்து பார்க்கக்கூடிய படங்கள். அவர்...இவர்...

          பவர் ஸ்டாரை பற்றி நீண்ட நாட்களாகவே எழுத வேண்டும் என நினைத்திருந்த பதிவு இது. கண்ணா படம் வந்த போது எழுதினால் பத்தோடு பதினோன்றாக ஆகிவிடக்கூடும் என்பதாலும் நேரமின்மையாலும் இவ்வளவு லேட்.

      எனக்கு லட்டு படம் சுத்தமாக பிடிக்கவில்லை. ஒரிரு இடங்களைத்தவிர எங்குமே சிரிப்பு வரவில்லை. சுத்த அடாசு. ஆனாலும், படம் ஹிட். முன் பின் தெரியாத முதல் பட நடிகரை (லத்திகா எத்தனை பேர் பார்த்தீர்கள்??) கண்டவுடன் விசில் பறக்கிறது. ரஜினி, கமல் எல்லாம் அடைந்த கலை உச்சங்களை அவர் தொட்டுவிடவில்லை தான். ஆனால், இவர்களில் யாருக்கும் முதல் படத்தில் இப்படியொரு கைத்தட்டல் நிச்சயம் கிடைத்ததில்லை. எனக்கு பவர் ஸ்டாரையும் பிடிக்காது. அவருக்கென நடிப்போ, அதற்கேற்ற உடலசைவுகளொ வேறெதுவுமோ இல்லை. அவர் ஒரு "நடிகராக" ஜெயிக்கவில்லை. பிற்காலத்தில் அவர் நடிப்புத்திறமையை மெருகேற்றிக்கொள்ளவேண்டும் என ஜெமோ போன்ற  நிகழ் கால சினிமா கடவுள்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன்.

         பவர் ஸ்டார் அடைந்த உச்சம் குறித்தோ, அவரின் நிலை குறித்தோ எதுவும் நான் சொல்லப்போவதில்லை. ஆனால், பவரின் இன்றைய நிலை மிக முக்கியமான இரண்டு தரவுகளை நமக்கு உரக்கச்சொல்கிறது.

     ஒன்று இணையத்தின் வளர்ச்சி. ஒரு வேளை பேஸ்புக், ட்விட்டர் ஆகியவை இல்லாதிருந்தால் லத்திகாவோ, பவர் ஸ்டாரோ சுத்தமாக கவனிக்கப்படாமலேயே தான் போயிருப்பார்கள். தன்னை தானே ஹீரோ என்று அழைத்துக்கொண்டு இவர் செய்த காமெடிக்களுக்கென இவரை ஓட்ட ஒரு பட்டாளம் உருவானது. கிஞ்சித்தும் சீரியஸ்னெஸ் இன்றி இவர் சீரியஸாகவே பேசுவது போல பேசிக்கொண்டிருப்பதை கிண்டல் அடிக்க அதன் மூலம் தன் கெத்தை உயர்த்திக்கொள்ள என முக நூலில் ஸ்டேட்டஸுகள் பறந்தன. இதில் இரண்டு விதமான ஸ்டேட்டஸுகளை பார்க்க முடிந்தது. ஒன்று, இவன் யாரடா கோமாளி என ஏளனம் செய்யும் வண்ணம் ஆரம்பித்த ஸ்டேட்டஸுகள். இரண்டாவது, ரஜினி ஜோக்குகள் பாணியில் வஞ்சப்புகழ்ச்சிகள்.

உதாரணத்திற்கு ஒன்று,

பவர் ஸ்டார் ஒரு நாள் விமானத்தில் இருந்து தன் பர்ஸை கீழே விட்டுவிட்டார்,

ஸ்விஸ் பேங்க் உருவானது.

இது ஒரு பழைய ரஜினி ஜோக். பவர் ஸ்டாருக்காக தூசு தட்டப்பட்டு எடுக்கப்பட்டது. எப்போதுமே மனித மனம், தன்னை விட ஒருவனை கீழாக நினைக்க, அல்லக்கையாக பார்க்க, தான் ஓட்டினால் கேட்டு சகித்துக்கொள்ள ஒருவனை தேடுகிறது. சிக்கியவர் பவர் ஸ்டார். அது முக்கியமல்ல. இணையத்தின் வீச்சம் எந்த அளவு இருக்கிறது என்று பார்த்தீர்களா?

        இப்போஸ்டரை அடித்தவர்கள், இவரின் நடிப்புத்திறமையை பார்த்து ரசிகர்களானவர்களா?

   ஆனால் இதையே சாக்காக வைத்துக்கொண்டு, இணையத்தை வைத்து ஒரு புரட்சி உருவாவது (எகிப்து, துனிசியா, இரான் எலெக்ஷன்) போல நடக்குமா என்று கேட்காதீர்கள். ஒரு பொது மொழி வேண்டும் அதற்கு. அதற்கும் மேல் இப்படி ஒவ்வொருவருவரும் தனக்கென படித்தோ படிக்காமலோ தெரிந்தோ கேட்டோ வைத்திருக்கவேண்டுமே என ஒரு கருத்து வைத்திருக்கவும் கூடாது.

இரண்டாவது முக்கியமான விஷயம், இவர் வெற்றி பெற்ற வழி. உங்களுக்கு எதில் அதிக கூச்சம்? மேடையில் பேசுவதிலா? மனைவியின் அப்பாவோடு உரையாடுவதிலா? நடனமாடுவதிலா? மற்றவர்கள் முன் மனைவியை செல்லப்பெயர் சொல்லி அழைப்பதிலா? இப்படி நிச்சயமாக ஏதேனும் ஒரு கூச்சத்தால் நீங்கள் அவதிப்பட்டிருப்பீர்கள். யாராவது ஓட்டுவார்களோ என ஏதேனும் ஒரு விஷயத்தை நிச்சயம் செய்யாமல் விட்டிருப்பீர்கள்.

     ஆனால், எத்தனை பேர் அதை விடாப்பிடியாய் முயன்று இருக்கிறோம்? அதைத்தான் செய்தார் பவர் ஸ்டார். ஆங்கிலம் பழகும் ஒருத்தியை "பீட்டர் டா" நாம் கிண்டலடிப்பது போலத்தான் பவர் ஸ்டாரும் கிண்டலடிக்கப்பட்டார். ஆனால், இப்படி ஒரு மனிதன் சீரியஸான ஒரு முகமே இல்லாமல், நிஜ வாழ்க்கையில் கூட காமெடியாகவே வாழ்ந்துவிட முடியுமா என ஆச்சரிப்படும்படியாக இன்று வரை ஒரு இடத்தில் கூட எந்த வித எடக்குமடக்கான கேள்விகளுக்கும் கூட சிரித்த படியே பதில் அளிக்கிறார்.

      யாரோடு நடிக்க விருப்பம் என்றால் "ஐஸ்வர்யா" என்கிறார். ரஜினி எனக்கு போட்டி என்கிறார். நியாமாக கோபம் வர வேண்டிய நமக்கு சிரிப்பு வருகிறது. காரணம், சொல்லும் போது அவருடைய பாடி லேங்குவேஜ் அப்படி. அது ஒரு நகைச்சுவை என எல்லோராலும் எடுத்துக்கொள்ள முடிகிறது. அவர் தனக்கு உருவாக்கிக்கொண்ட பிம்பம் அப்படிப்பட்டது. சினிமாக்களில் செந்திலை பார்த்து இப்படி நிஜ உலகில் கவுண்டமணி போன்ற ஒருவர் இருந்தால் கூட செந்தில் போல ஒருவர் இருக்க முடியுமா? என்று தானே எண்ணி இருந்தோம். இதோ, நிஜ உலகில் ஒருவர், தன் மேல் எந்த ஒரு அறிவு ஜீவி பிம்பத்தையும் தரிக்காமல், சிரிப்பு முலாம் பூசிக்கொண்டு நிற்கிறார். இவர் விதூஷகர் கூட இல்லை. ஆனாலும், எல்லோருக்கும் இவரை பிடிக்கிறது. சர்கஸில் கோமாளியை ரசிப்பது போல, எள்ளல் செய்தாவது பவர் ஸ்டாரை ரசிக்கிறோம்.

   நம்மை பொறுத்த வரை பவர் ஸ்டாரை ஓட்டியது, கலாய்த்தது எல்லாமே " நமக்கு ஒரு அடிம சிக்கீட்டாண்டா" பாணியில் செய்யப்பட்டவை. ஆனால், அவரோ அலட்சியமாக சற்றும் பொறுமை குறையாமல் ( நம்ம கோட்டு கோபி விடாப்புடியா ட்ரை பண்ணியும் கூட) இப்போது நினைத்ததை முடித்து விட்டார். இப்போது ஷங்கரின் "ஐ"யில் முக்கிய கதாப்பாத்திரம் பவர் ஸ்டார். அவர் இன்னமும் சில ஆண்டுகளில் காணாமல் போய் விடுவார் (இதே திறமையோடு எதையும் வளர்த்துக்கொள்ளாமலிருந்தால்). ஆனால், அவர் கற்றுக்கொடுத்த பாடம் முக்கியமானது.

"என்ன நீ கிறுக்கன்னு நெனச்சு கலாய்ச்ச, நான் உன்ன லூசு ஆக்கி பாசு ஆகி போயிட்டே இருக்கேன்"


 

அனுபவம் : திருப்பூர் புத்தக கண்காட்சி

               புத்தகம் என்ற வார்த்தையை பிரித்தெழுதச்சொன்னால் புது அகம் என்றே பிரிப்பேன் நான்.  நண்பர் வேதாளம் ஒரு முறை அவருக்கு மிகப்பிடித்த கீச்சுகளில் ஒன்றாக “புத்தகங்கள் புரட்டுகின்றன, நம்மை” என்ற கீச்சை குறிப்பிட்டார். மனதிற்கு அவ்வளவு நெருக்கமானவை புத்தகங்கள். ஒரு வாசிப்பனுபவம் தரும் சுகம், ஒரு அனாதாமதேய பயணம் தரும் சுகத்தை ஒத்தது. யோசித்து பாருங்கள், அரூவமாக ஒரு பயணம், பிறிதொருவரின் வாழ்க்கையினூடே, அவர்களின் அனுபவங்களினூடே, அவர்களின் சுகதுக்களினூடே, அவர்களின் அழுகைனூடே ஒரு பயணம். யாரோ ஒருவராக, அடையளமற்றவராக பயணிப்பது சுகம். புத்தகங்கள் வாயிலாக நாம் வாழ்வை ரசமாக தரிசிக்க முடியும்.

             மூன்று நாட்கள் கொடைக்கானல் சுற்றுலா முடிந்து, இன்று தான் திருப்பூர் புத்தக திருவிழா செல்லும் பேரு வாய்த்தது. ஐந்தரை மணி வாக்கில் உள்ளே நுழைந்தேன். ஆரம்பம் தொட்டே புத்தகங்கள் என்னை கேலி செய்து கொண்டே இருந்தது போல பிரமை தட்டியது. அதற்கு காரணம் இல்லாமல் இல்லை. புத்தகங்களை வாங்கும் போது முதலில் விலையை தேடும் அனுபவம் நிறைய வலி தரக்கூடியது. விலைக்காக ஒரு நூலை புறக்கணித்தல் அவ்வளவு எளிதானதல்ல. ஒரு குவளை நீரை இரு மான்கள் குடிக்க நினைத்தது போல, இரண்டு புத்தகங்களில் ஒன்றை எடுக்க சொன்னால் மனது வெறுமனே என்னை முறைக்கிறது. இன்று வாங்க வேண்டிய புத்தகங்கள் குறித்து ஒரு கணக்கெடுக்கத்தான் வந்திருந்தேன் என்பதால், மனதுக்குள் புத்தகங்களை வரிசைப்படித்தியபடியே நடந்தேன்.

                   காவல் கோட்டம் (சாகித்திய அகாதெமி ஸ்டாலில் குறைந்த விலையில் கிடைக்கிறது), கோபாலகிருஷ்ணனின் மணல் கடிகை, ஜானகிராமனின் மோக முள், பா.ராவின் டாலர் தேசம், நிலமெல்லாம் ரத்தம், எஸ்.ராவின் புத்தனாவது சுலபம், ஆலீஸின் அற்புத உலகம், ஆதலினால் உட்பட சில புத்தகங்கள், கி.ராவின் புத்தகங்களில் நான்கு, அழகிய பெரியவனின் சமீபத்திய நூல்கள், ஜெமோவின் அனல்காற்று, விஷ்ணுபுரம், கொற்றவை, பின்தொடரும் நிழலின் குரல், ஜே.கேவின் நூல்கள் இரண்டு, சுந்தர ராமசாமியின் நூல்கள், அ.முத்து கிருஷ்ணனின் “அப்சலை தூக்கிலிடாதே” (அருந்ததி ராய் எழுதியதன் மொழிபெயர்ப்பு), மலம் தோய்ந்த மானுடம், கூடங்குளம் பற்றிய ஒரு நூல், பிரமிளின் மறு பதிப்புகள், வண்ண நிலவனின் மறக்க முடியாத மனிதர்கள், லா.ச.ராவின் நூல்கள் சில, கலைஞரின் நெஞ்சுக்கு நீதி, யாரோ ஒருவர் எழுதிய அடியாள் என்ற நூல், அசோகமித்திரனின் சில நாவல்கள், சாருவின் எக்சைல், எக்ஸிஸ்டென்ஷியலிஸமும் ஃபேன்ஸி பனியனும், காமரூப கதைகள், ஜீரோ டிகிரி, என் ஆதர்ச எழுத்தாளர் சுஜாதாவின் நூல்களுள் நான் படிக்காதவை என பட்டியலின் நீளம் பெரிதாகிக்கொண்டே போனது. (இதைத்தவிர சில நூல்கள் மனதில் குறித்தவை, பெயர் மறந்துவிட்டது) இதைத்தவிர அருந்ததி ராய், சல்மான் ருஷ்டி, லியோ டால்ஸ்டாயின் போரும் அமைதியும் (War and peace) சிட்னி ஷெல்டன், அகதா கிறிஸ்டி, ஜெஃப்ரி ஆர்சர் எழுதிய சில நூல்களை குறித்து தொலைத்துவிட்டேன். மொத்தம் கணக்குப்படி பதினோறாயிரத்தை தாண்டி விட்டது. இதுவும் கூட நிறைய குறைத்தலுக்கு பின்னால் தான். நண்பர்கள் சிலர் புத்தகம் பகிர்வதாக சொல்லியுள்ளதால், அவர்களோடு கலந்தாலோசித்த பின் இன்னமும் குறையலாம். கிழக்கில் அரவிந்தன் நீலகண்டன் விஷம் கக்கியிருக்கும் கம்யூனிசம் குறித்த நூல் இருந்தது வாங்கலாமா வேண்டாமா என யோசித்தபடி இருக்கிறேன்.

             காலச்சுவடு பதிப்பகத்தை மேய்ந்து கொண்டிருந்த போது, உங்கள் பெயரென்ன என ஒருவர் கேட்டார். ஆ, எங்கேயோ பார்த்த முகம் என அவதானப்பதற்குள் என் பெயரைச்சொல்லி தான் தான் அரசு என அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டார். ஏற்கனவே, இவரது புகைப்படத்தை பார்த்து தொலைபேசியிலும் அளவளாவி இருக்கிறேன் எனினும்,  நேரில் இன்னமும் இளமையாக தோன்றுகிறார். இவரை தம்பி என விளிப்பதா இல்லை அண்ணனென்பதா என ஒரு கணம் குழம்பிப்போனேன். இவரோடு பதிவர் சிவா அண்ணனும், லெனினும் (கீழே இருக்கும் வீடியோவில் நம் ராஜநாயஹம் சாரை பேட்டி கண்டவர்) உடனிருந்தார். புத்தகங்கள் குறித்தும் எதிலிருந்து இலக்கியத்தை தொடங்கலாம் என்றும் வழிகாட்டினார்கள். ஒவ்வொருவரும் ஒரு நூலகம் நடத்துமளவு புத்தகம் குவித்துள்ளவர்கள். மணல் கடிகை, மோக முள் ஆகியற்றை வாங்குமாறு அண்ணன் பரிந்துரைத்தார். (ஏற்கனவே லிஸ்டில் இருந்ததை அவரிடம் நான் சொல்லவில்லை). அண்ணன் பரிந்துரைத்த ஜேஜே சில குறிப்புகளை ( நீண்ட நாட்களாக படிக்க நினைத்த நூல்) ஒரு பதிவர் எனக்கு ஓசியில் தருவதாக சொல்லி இழுத்தடித்த கதையை இங்கே நினைவு கூர்கிறேன் (ஏனுங்க உங்களுக்குத்தான் J).

   நான் பார்த்த வரை பெரும்பாலான கூட்டம், சமையல் செய்யும் நூல்கள், ஜோதிட நூல்கள் என ரயிலில் விற்கக்கூடிய புத்தகங்களையே அதிகம் மொய்த்தது. இதை விட அதிக கூட்டம் டெல்லி அப்பளத்துக்கும், பஞ்சு மிட்டாய்க்கும் தான் அலை மோதியது. நிறைய நல்ல இலக்கிய நூல்களை வாங்க ஆளிலில்லாது போல ஒரு தோற்றம். எல்லா ஸ்டால்களிலும் நன்றாகவே புத்தகம் அடுக்கி இருந்தார்கள், உயிர்மையைத்தவிர. உயிர்மையில் நூல்களை தேட வேண்டி இருந்தது.

சாகித்திய அகாதெமி ஸ்டாலில் பல நூல்கள் சகாய விலையில் கிடைத்தது, மனதுக்கு ஆறுதலளித்தது. சேர்தளம் நண்பர்கள் இம்முறை ஒரு ஸ்டால் அமைத்திருந்தார்கள்.

இன்னமும் காத்திருக்கின்றன புத்தகங்கள். வாங்கிவந்து மறுபடியும் எழுதுகிறேன்.  

          

Verdict : திருப்பூர் சுற்று வட்டாரங்களில் இருப்பின் தவறவிடாமல் வாருங்கள். புத்தகங்கள் நம்மை தேர்ந்தெடுக்கட்டும்!

திருப்பூர் புத்தக கண்காட்சி வெப்சைட்