மா சே துங்கின் வண்ணத்துப்பூச்சி!

 வேச'தாரி

புணர்ந்து களைத்த மூன்றாம் ஜாமமொன்றில்

 அப்பெயர்தெரியாதவளை உசுப்பிக் கேட்டேன்

"பெண்ணுரிமை குறித்து என்ன நினைக்கிறாய்?"

"நினைத்தவரை புணர்வதும்

 நினைத்த வரை புணர்வதும்"

என்றாள்.

மா சே துங்கின் வண்ணத்துப்பூச்சி!


 மா சே துங்கின் வண்ணத்துப்பூச்சி ஒன்று

மாண்டு போனது

ஓவென்று அரற்றினார்கள்

அழுது புரண்டார்கள்

கொடியெல்லாம் அரை கம்பத்தில் பறக்க விட்டார்கள்

 புரட்சி கீதம் பாடினார்கள்

 மௌனமாய் மெழுகுவத்தி ஏந்தி நடந்தார்கள்

 நல்ல நகைச்சுவைக்கும் சிக்கனமாய் சிரித்தார்கள்

 மகிழ்ச்சியாய் இருந்தவர்களை இரக்கமில்லாதவர்களே என தூற்றினார்கள்

 மூன்றாம் நாள் வாடை அடிக்கையில் உறைத்து

 புதைக்க மறந்த வண்ணத்துப்பூச்சியை ஜன்னல் வழி வீசி எறிந்தார்கள்

 அது குப்பை தொட்டிக்கு அருகே விழுந்தது!




                                                         

Random கிறுக்கல்கள்

இதையெல்லாம் அப்பப்ப ட்விட்டர் போடலாம்ன்னு இருந்தேன்.நிறையா வந்ததால ப்ளாக் :)

இங்க தான் ஆரம்பிச்சேன்

Koothaadi SHAN - கூத்தாடி 

முதல் முத்தம்,முதல் காதல்,முதல் ஸ்பரிசம் என இவர்கள் உளரும் எல்லாவற்றையும் விட ஸ்பெஷலானது #உன் முதல் நிராகரிப்பு

எல்லா காதலிகளும் தேவதைகளாம்
உன்னை பார்க்கவில்லை கவிஞர்கள்,
ராட்சஷி.

வலிக்கிறது,உன்னை அடித்த
பின் கண்ணீரை துடைக்கும்
 கை.

உன் இமைகள் பிரியும் நிகழ்வைக்
காண அதிகாலையிலும் பதட்டதோடு
காத்திருக்கின்றன என் விழிகள்.

எல்லா சாலைகளிலும் உன்
கால்தடம் கண்டுபிடித்து நடக்க
எத்தனிப்பாதலோ என்னவோ
அடிக்கடி விழுந்து விடுகிறேன்.

 நீ கோபாமாய் திட்டும்
போதெல்லாம் உன் கண்கள்
கெஞ்சுகின்றன
"மன்னிப்பு கேட்டு தொலையேண்டா"

நீ போடா என் சிணுங்கும்
போதெல்லாம் உன் கைகள்
தானாய் என்னை நோக்கி
நீளுகின்றன.

நீ தூங்கும் வரை நானும்
காத்திருக்க வேண்டி இருக்கிறது.
முதலில் கண்களில் இருந்து
கழட்டி வை அந்த நிலவை.

சை,இன்றும் மறந்து விட்டேன்,
நீ கோபப்பட்டால் எதிர்த்து
கோபப்பட வேண்டும் என நினைத்திருந்தேன்.

என் அலைபேசியின் எல்லா
சிணுங்கள்களிலும் உன் குறுஞ்செய்தியின்
வாசனை.

தேர்வு

எங்கோ எப்போதோ கேட்ட
தேர்தல் பிரச்சாரம் மனதுக்குள்
அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்துக்கு இங்கிருந்தே
சவால் விடுகிறது.

என்றோ பார்த்த படத்தின் நினைவுகள்
மெலிதாக படர்கின்றன.

காலை கையசைத்த அக்காவின் குழந்தையை
தூக்கி முத்தமிட வேண்டும் என நெஞ்சம் துடிக்கிறது.

சுற்றி இருப்பவர்கள் பரபரப்பாக இருப்பது
சிரிப்பையும் கனத்தையும் ஒரு சேர கூட்டுகிறது.

தினசரி பழகிய மின்விசிறியின் சத்தம் மிக
வினோதமானதாக தோன்றுகிறது.

தினமும் கூட பழகிய முகங்கள் அந்நியப்பட்டு நிற்க்கின்றன.
தாளம் போட்டே பழக்கப்பட்ட கரங்கள், பிசைந்து கொள்கின்றன.

ஏனென்றே தெரியவில்லை, தேர்வு அறையின் கொடூர முகம் சிறு வயதிலிருந்து இன்று வரை மாறவில்லை.